Rust vinden, the next level

adelaar

Er was eens een jonge adelaar die verwijderd raakte van zijn vader en moeder. Uitgeput en verwond werd de adelaar gevonden door een boerenjongen die hem meenam naar de boerderij. De jongen verzorgde de adelaar, zette hem tussen de kippen en kwam dagelijks kijken hoe het ging. In de loop der weken nam de kracht van de adelaar toe. En pas maanden later leek het de jongen geschikt de adelaar weer vrij te laten. Dus op een dag nam de jongen de adelaar, die inmiddels ook aardig gegroeid was, in zijn armen en bracht hem naar een hoge heuvel. “Vlieg!” riep de jongen, en gooide de adelaar in de lucht. Maar de adelaar viel abrupt op de grond. De daaropvolgende dagen bleef de jongen de adelaar naar de heuvel brengen, met weinig succes. Dan kwam de adelaar weer terug in het kippenhok en pikte daar de zaadjes van de grond alsof hij een kip was. Gelukkig gaf de jongen niet op en bracht op een stormachtige dag de adelaar wederom naar boven. Daar gingen ze weer, helemaal naar boven. En terwijl ze nog naar de top liepen klonk er een kreet van boven. Een andere adelaar! Door de kreet leek er een waas van de adelaarsogen af te gaan. De adelaar begon te wapperen met zijn vleugels en vloog zo weg uit de armen van de jongen.

vrede vinden

Afgelopen bericht rust vinden hebben we kort aangestipt dat rust en identiteit alles met elkaar te maken hebben. We hadden het over leugen en waarheid. Dat er niks mis is met je. Daar bouwen we nu verder aan. Want echte rust komt vanzelf wanneer je van binnen ervan overtuigd bent dat je niet slechts oké bent, maar dat je veel meer bent dan dat. Er is niet niks mis met je, er is zelfs heel veel heel goed aan je, ook al scheelt er in je “levenswandel” van alles aan.

De basis van onze identiteit

Hoe kun je zeggen dat iemand leuk is ook al ken je deze persoon helemaal niet? Misschien is hij helemaal niet zo leuk. Misschien heeft zij wel hele erge dingen gedaan en doet zij ze nog steeds, weet jij veel. Ja dat klopt, dat weet je niet. En als je iemands identiteit zou bepalen door te kijken naar hoe deze persoon functioneert in het leven dan heb je een punt.

Dit is hoe we gewend zijn identiteitsbepaling te doen. Je kijkt over de schutting en bepaalt of iemand oké is of niet. En zo doen we dat ook bij onszelf. En zelfs wanneer we heel hard roepen dat we onszelf heel wat vinden, vinden we dat eigenlijk niet. We dragen zo ontzettend veel zelfveroordeling met ons mee, ieder van ons. Hoe meer je proeft van het licht, hoe dieper de duisternis lijkt waar je uitkwam.

your worth

Hoe bepalen we dan wel onze identiteit?

Je waarde wordt niet bepaald door de waardering van anderen. En zelfs niet de waardering van jezelf!

Maar hoe wordt je waarde dan wel bepaald?

Laten we eerst stil staan bij de schoonheid van deze vraag. Wanneer een gesprek op dit vraagstuk terechtkomt kan ik vaak uit verwondering en voortreffelijkheid van deze kwestie het antwoord niet eens meer bedenken. Deze vraag, die eigenlijk zegt: “wie ben ik?” is een poort naar een nieuw leven van rust. Een rust die niet afhankelijk is van omstandigheden. Wanneer je een klein hapje genomen hebt van de maaltijd van wie je echt bent dan begin je al te kwijlen bij het oppakken van je vork. De geur van de waarheid maakt dan al dat de gelukshormonen door je lijf gieren.

Oh oh oh, hoe waardevol je bent. Probeer daar eens een meetlat naast te leggen, dat gaat niet lukken. Zulke lange meetlatten bestaan niet. Het maakt niet uit wat je gedaan hebt, hoe zwaar, hoe “mooi”, hoe oud, hoe aardig of hoe rijk je bent. Het einde van van jouw significantie is niet eens in zicht. En nogmaals, omdat dit er zo diep ingedrukt zit bij ons, dit heeft absoluut niets te maken met hoe je functioneert in het spel des levens. Je bent prachtig.

Hoe weet ik dat dit waar is?

Simpel, je voelt het.

Hoe wist de adelaar zijn ware identiteit? Dat zit in de codering van de adelaar. Zo zit er in onze codering dat we ontzettend belangrijk en geliefd zijn. Heb je je al moe geslagen in al je pogingen je eigen waarde te creëren? Heb je de ladder naar de hemel beklommen? Ben je er al achter gekomen dat je hierin almaar faalt en faalt? Dan is er nu wellicht ruimte voor de omarming van wie je altijd al bent geweest. In al je struggles was je stiekem altijd al wie je zo graag wilde zijn, waar je zo hard voor aan het werk was.

Is voelen niet zo simpel voor je? Dan is het wellicht eerst tijd om stil te gaan staan, stil te worden. Hoe dat eruit ziet weet je zelf het beste en kan van tijd tot tijd veranderen. Belangrijk hierin is te weten dat wat je ook doet of laat, dat je het niet “mis” kan doen. Je bent namelijk goud, of je je er nu van bewust bent of niet. Je hoeft ook zelfs niet te streven naar een diepe bewustwording hiervan. Wat er al is hoef je niet opnieuw tot stand te brengen. Jouw wilskracht en moeite is dus niet nodig.

Deel deze blog met je vrienden

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.